ویرانی دل

تو در خاطرم

چ ولوله ایی ب پا کرده ایی دختر

و من چ خوشحالم از اینهمه ولوله...

وقتی اذییت میکنی و لجبازی های این روزهایت را از سر میگیری و من خصمانه میگویم :

بس است نازنین زهرا 

اخم نازت و عشوه ی طنازت و گفتن من با تو دیگه اَلم دوست ندالم

مرا ب اوج می رساند

مرا از میان آتش ب گلستان ابراهیم میرساند, من دیگر نمی سوزم ته نشین میشوم در کلامت

همه چیز یادم میرود و فقط لبخند میزنم

چ حس نابی است این ویرانی دل